18 dni

Nadal mi pusto.

Plus niezastąpiony will.i.am z Cheryl Cole. Piękna kobieta z niej.

PS. Do egzaminu 23 dni. Trzy tygodnie i dwa dni. Muszę je wszystkie napisać na tyle, żeby mieć przynajmniej te 75 punktów łącznie. Kuźwa, muszą mnie przyjąć do tej menadżerskiej.

19 dni

Poszłam na drzwi otwarte 2 LO. Niby wszystko pięknie, ładnie, zajebisty radiowęzeł, ludzie super, ale przecież i tak się nie dostanę. A jak wybiorę wszystkie profile, to mnie nie będą chcieli przepisać do menu czy do (uwaga, uwaga!) g-i. Tak, biorę pod uwagę klasę geograficzno-informatyczną. Nerd ze mnie. No, ale mają taki super radiowęzeł. Chyba ze względu na niego głównie tam pójdę.

A po LO pójdę sobie na jakiś uniwersytet. Będę studiować zarządzanie. Albo marketing. Kiedyś jeszcze myślałam o stosunkach międzynarodowych, ale to jednak... zbyt humanistyczne chyba. A już wcześniejsze pomysły takie jak na przykład filologia angielska... Zdecydowanie nie.

Do pierwszego egzaminu (humanistycznego) zostały 24 dni. 13 kwietnia (szczęście w nieszczęściu, że to środa, nie piątek) ścisły. Polegnę. 13 kwietnia zapiszę sobie w kalendarzu jako dnień zagłady. Za to po egzaminach... No, już się doczekać nie mogę :P

PS. Chłopaki z zespołu byli zajebiści, ale tej dziewczynie to chyba powinni podziękować...

Mówiłam już, że jara mnie perkusja, lecę na perkusistów i chcę się nauczyć grać na perkusji? 

20 dni

Pusto mi.

podcast #2

No i proszę bardzo, jak mówiłam, tak zrobiłam. I ten... Dziwnie zabrzmiało wymawianie nazwiska autorki. Coś się spieprzyło, ja wymówiłam je dobrze :P

wondering

Ala, zastanów się, co Ty robisz

może kogoś krzywdzisz

samą siebie?

takie masochistyczne zapędy...

Ale ja mam jeszcze czas na zmiany. W tym roku kończę aż tylko 16 lat. No, trzeba się ustatkować. Boże, o czym ja w ogóle piszę... 

W każdym bądź razie, wynegocjowałam z rodzicami obóz językowy. Może Londyn. A w Londynie dużo przystojnych Brytyjczyków w garniturach, spieszących się do pracy z kawą w ręku. Zawsze chciałam zrobić komuś takie zdjęcie. No tak, ale nie podejdę do pierwszego lepszego faceta przy London Eye i nie powiem do niego Hello, can I take you a few pictures? Aż taka śmiała nie jestem. W takim razie muszę znaleźć sobie jakiegoś modela. Ala, o czym Ty w ogóle myślisz...

Miał być obiecany podcast, ale szczerze powiem, że mi się nie chciało. Może po południu/wieczorem coś nagram. I zmieniłam szablon. Tamtym waliło po oczach. Takie coś pseudo w techikolorze. Ten jest przejściowy. Znajdę coś normalnego i nadającego się do ludzi.

Szykuje nam się wycieczka. Stawiam na Kraków, jak co roku.
Miało być coś o uczuciach jeszcze. Coś, tam głęboko, odczuwa niezdecydowanie. Jest też coś a'la poirytowanie, choć bezpodstawne w sumie. I chęć czegoś. Jakiegoś uczucia chyba. 

24 days

I co ja mam napisać? Że zostało 24 dni do moich urodzin? Że rozwalił mi się palec? (Znowu...) Że już połowa marca i niecały miesiąc do egzaminów? Żyję w jednym, wielkim stresie. Tylko niewiele czynników trzyma mnie przy całkiem normalnym funkcjonowaniu. Grecja pod znakiem zapytania. Komuś się coś uroiło i przez to ja mam być poszkodowana? W życiu, kuźwa, Romana. No. Więc mam taki apel do naszej zacnej społeczności polskiej - zajmijcie się swoimi sprawami i nie wpieprzajcie się w cudze życie. Tym bardziej, jeśli o czyimś życiu wie się tyle, co nic.

Teraz będzie niespodziewany zwrot akcji. Pomimo tego, co napisałam powyżej, chilloutuję. Pieprzyć stres i presję, mam wszystko w głębokim poważaniu dzisiaj. O, wypocznę. Jeszcze mnie zadziwia, pozytywnie oczywiście, mój stosunek do kilku zdarzeń. Chyba mogę tak sobie egzystować. Po cichu, w zasranym Tomaszowie. I składam papiery do LO w Łodzi. Nie dostanę się, ale przynajmniej przez parę tygodni będę żyć nadzieją. W końcu z Łodzi jest lepsze połączenie do innych miast. W sensie... na koncerty i inne. No, lepiej już skończę, bo za dużo napiszę.

Wyszło jakoś tak smutno. Bo Ashton jest brzydki i mnie odrzucało przy Zupełnie jak miłość. A tak w ogóle, to zaśpiewał jej I'll be there for you, a ona do niego, że się zaręczyła. No WTF?! Jakby mi ktoś tak połechtał zmysły (TAKĄ piosenką), to nie odpowiadałabym za swoje zachowanie.

No, wymiękam.

podcast #1

No to jak powiedziałam, tak zrobiłam. Wygrzebałam stary mikrofon i wyplułam parę słów do niego. Z technicznej strony przepraszam, dopiero przypominam sobie, jak to wszystko działa. Plus informacja - w 0:21 jest śmiech. Tak, tak właśnie się zaśmiałam. :P Dobra, nie będę się dłużej kompromitować.

Uczucia? Ulga.